Blue Monday: het jaar slecht ingezet

geplaatst in: In en om het huis, Plannen | 11

slecht

 

Eergisteren was de derde maandag van januari, een dag die gekend staat als “Blue Monday”. Voor zij die erin geloven: het zou de meest deprimerende dag van het jaar zijn. Daar zijn verschillende redenen voor: de extra feestkilo’s zijn nog niet weggewerkt, de meeste mensen hebben wat minder energie door te weinig zonneschijn en een tekort aan vitamine D, het blijkt toch wat moeilijker dan gedacht om de goede voornemens vol te houden en ga zo maar door.

 

Ik kan gerust aannemen dat het op een maandag in januari net iets moeilijker is om energiek je bed uit te springen en opgewekt aan de ontbijttafel te zitten, maar een dergelijk massafenomeen is me net iets te veel van het goede. Was ik eergisteren depressief? Niet echt. Wel een heel klein beetje bezorgd, maar dat heeft een andere oorzaak dan de redenen die hierboven genoemd worden.

 

Slecht nieuws

De meesten onder jullie zullen wel gemerkt hebben dat het hier de laatste tijd wat stil is. Terwijl 2016 met hectische momenten geëindigd is, begon 2017 met slecht nieuws.  De revalidatie na mijn elleboogbreuk geeft niet het gewenste resultaat. Ondanks alle bezoekjes aan de kinesist gaat mijn herstel niet meer verder vooruit. Ik zit vast, letterlijk en figuurlijk …

Vorige week was ik op controle bij de specialist, die uiteindelijk besliste om de knoop door te hakken. Hij verwijst me door naar een collega van hem die me opnieuw gaat opereren. De reden hiervoor is omdat volledig strekken en plooien van de arm niet lukt en ik te veel beperkt word in mijn bewegingsvrijheid. Dit fenomeen komt blijkbaar voor bij 5% van alle patiënten die geopereerd worden aan een gebroken elleboog.

 

Eerlijk is eerlijk, ik wist wel dat mijn revalidatie veel langer duurde dan zou mogen. Maar ik had toch liever voor iets anders bij de club van de happy few behoord 😉 Het winnen van Euromillions bijvoorbeeld. Of het bereiken van financiële onafhankelijkheid. Nu ja, het is wat het is, zielig doen heeft geen zin. Wat moet gebeuren zal gebeuren. En wat mij betreft liefst zo snel mogelijk. Ik kan er maar vanaf zijn. Morgen ga ik onder de scanner en op gesprek bij mijn nieuwe specialist, om te horen hoe de operatie en de revalidatie zouden moeten verlopen. In principe krijg ik dan ook mijn operatiedatum te horen. Waarschijnlijk valt dit ten vroegste eind februari – begin maart.

 

 

Gewijzigde prioriteiten

Het slechte nieuws heeft wat gevolgen voor wat ik allemaal op mijn to-do-lijstje zet. Zaken zoals lezen en blogposts schrijven moeten plaats maken voor dingen die ik tijdens mijn revalidatieperiode niet meer zal kunnen. Dingen zoals struiken verplanten in de tuin. De schilderwerken als gevolg van het plaatsen van de nieuwe ramen. De opfriswerken in de slaapkamers van de kinderen, … Zelfs de gordijnen hangen nog niet terug op hun plaats en dat zal straks wel nodig zijn als de dagen weer wat langer worden.

 

Vermits ik het binnenkort gedurende een zekere tijd verplicht rustig aan moet doen, staan al deze zaken bovenaan de prioriteiten lijst. De diepvriezer was redelijk leeg achtergebleven na mijn eten-uit-de-voorraad-uitdaging. Daar komt de volgende weken verandering in. De slow cookers gaan overuren draaien, zodat ik mijn maaltijden in een eerste periode na de operatie enkel nog moet ontdooien en opwarmen. Zeker de eerste 14 dagen komt er van koken en huishouden runnen niets in huis (en ik spreek uit ervaring). Nadien gaat het beetje bij beetje wat vooruit, maar dan tegen een verschrikkelijk traag tempo. (Vertelde ik je al dat ik niet zo heel geduldig ben van karakter?)

 

 

Gemoedsrust

Een gewaarschuwd vrouw is er twee waard en herbekijkt haar prioriteiten als het leven een onverwachte kronkel neemt. Gelukkig weet ik al min of meer wat er gaat komen, dat geeft me deze keer het voordeel dat ik voorbereid naar het ziekenhuis vertrek. Als alles volgens plan verloopt is dat met afgeronde klusprojecten, een opgeruimd huis en een volle diepvriezer.

 

Dus als het hier wat stilletjes blijft, weet dan dat ik geen writers block heb, geen sabbatjaar genomen heb voor die langverwachte wereldreis en niet zonder internetverbinding zit. Maar wel met een zeer ambitieus en overvol to-do-lijstje voor mijn neus zit dat ik de komende weken nog tot een goed einde wil brengen.

 

Na mijn operatie, als ik weinig kan uitrichten, komt dan een ideaal moment om weer bij te lezen en inspiratie op te doen. Vervolgens hoop ik er tegen eind maart weer volledig te staan, om me dan met volle overtuiging op mijn doelen voor 2017 te gooien. Niet dat ik er nu niet mee bezig ben, maar ik heb er nog maar amper over geblogd.

 

Alles komt wel weer goed … Het kon veel erger. Ik ben gelukkig niet ziek, maar moet gewoon wat “gerepareerd” worden. En ook op budgettair vlak zal de impact van het slechte nieuws beperkt blijven. Lang leve mijn hospitalisatieverzekering! Als er één investering is die ik iedereen aanraad, onafhankelijk van zijn of haar persoonlijke situatie, dan is het deze verzekering wel. Wie ziek is heeft al genoeg aan zijn hoofd, de ziekenhuisfactuur is dan alvast een zorg minder, zodat je je helemaal kan focussen op je herstel.

(463)

11 Antwoorden

  1. Ik wens je heel erg veel beterschap.

  2. Dank je wel!
    Ondertussen weer terug van bij de specialist.

    Die bekijkt me eens en zegt dan doodleuk: “Doet u wel genoeg uw best mevrouw?
    Voor een operatie is het te vroeg. Ik schrijf u nog een bijkomende reeks bezoeken bij de kinesist voor.”

    Weer 20 sessies, zo blijven we uitstellen en tijd verliezen (zucht). En zit ik straks weer met een operatie en revalidatie als de zomervakantie eraan komt.

    ’t Zijn toch rare mannen, die dokters. Volgens zijn collega moest het zo snel mogelijk gebeuren, nu is er plots geen haast meer bij. Wordt vervolgd tijdens de volgende consultatie (op 8 februari) …

  3. Sterkte! Ik kan me voorstellen dat je bordje nu even heel vol ligt en dat je ook prioriteiten moet stellen. Ook een lekkere vraag trouwens, of je wel genoeg je best doet…

  4. Beterschap en geduld gewenst

  5. Heel veel sterkte! Hoe gaat het inmiddels?

    • Dag Team CF,

      Alles gaat goed hoor. De werken in huis lopen stilaan op hun einde. Ik ga nog steeds drie keer per week naar de kiné en héél langzaam beginnen we toch wat vooruitgang te zien. Een operatie lijkt dus voorlopig afgewend.

      Grtjes

Laat een reactie achter